Μ.Γκανάς..Απταιρη πέτρα στο χάος (Αψινθος)

        Απταιρη πέτρα στο χάος 
            κι όμως πετάει.
            Γυρνάει.
           Γύρω από τον ήλιο
           γύρω από τον άξονα της
           γύρω γύρω όλοι 
          όλο και πιο πολλοί
          και πιο ηχηροί
          πιο οχληροί
          φωνασκούντες
          ασχημονούντες
          αναλώσιμοι
          ανακυκλώσιμοι
          αιωνίως.


       - Αιωνίως???
                                                                
                                                                                         Μ.ΓΚΑΝΑΣ



Επειδή στην ζωή μας είναι όλα θέμα ποιότητας...
Επειδή στην ζωή μας η αισθητική και ο πολιτισμός παίζουν σημαντικό ρόλο...
Eπειδή ο ψυχισμός των ποιητών,αυτή η ανεξερεύνητη και άγνωστη γη που πάντα μας προκαλεί και μας μαγεύει...απόψε το βράδυ στις 9 στο SpIrto Web Radio και στην εκπομπή Wolf  Aprooved με τον Nostos,θα έχουμε την τιμή και την χαρά να έχουμε καλεσμένο μας τον εξαίρετο ποιητή και στιχουργό Μιχάλη Γκανά...        

Τραμπάλες...με την Αντιγόνη της καρδιάς μας..

Είμαι με το πρόσωπο σκυμμένο σε στάση ντροπής!

Είμαι ανάγωγη που δεν απάντησα στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης...

Σας ευχαριστώ πολύ!! 

Οταν όμως ο άνθρωπος "μπλέκει" με πολλά πράγματα και δεν υπολογίζει την ηλικία του και τις αντοχές του ... 

ΚΑΛΑ  ΝΑ ΠΑΘΩ!

Ηθελα εκτός των άλλων υποχρεώσεων να ...παίζω και ΤΡΑΜΠΑΛΕΣ!!! 

Θα ανεβοκατεβαίνω σε μικρόφωνο...

λέγοντας ιστορίες από τα "τετράδια" ...και άλλες εκπλήξεις για να μην πλήττουμε!

Ολα αυτά στον ιντερνετικό σταθμό.... 

Spirto web Radio

Eτσι λοιπόν "άναψα" φωτιές!

Επειδή θα ήθελα πολύ να έχω την γνώμη σας αν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε  σας καλώ στην πρώτη μου εκπομπή την Παρασκευή στις 9-11!

Το ζητούμενο είναι περάσουμε ευχάριστα!

Χωρίς την παρουσία σας ΑΥΤΟ δεν γίνεται.... μπορείτε να το εκλάβετε όπως θέλετε...

Είναι αυτή που με κάνει παιδί τρία χρόνια τώρα εδώ μέσα! 

Μια έφηβη που γυρίζει στις ξενοιασιές της εποχής....

..πόσες φορές το έχω πει .. εδώ μέσα στη ζέστη σας .. ξεπέρασα και ΝΙΚΗΣΑ!

Οι παλιότεροι το γνωρίζουν καλά!!

Αν λοιπόν θέλετε μπορείτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ  να μπείτε στον σταθμό!

Αν θέλετε να με σχολιάσετε ..να με προγγίξετε . ..ή ότι σας ευχαριστεί θα πρέπει να γίνετε μέλος.... είναι απλό... 

..πατήστε ΕΔΩ

Για οποιαδήποτε απορία σας είμαστε στη διάθεση σας!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Τάδε έφη Αντιγόνη...

Εγώ δεν έχω τίποτα άλλο να πω...

Μόνο μιά αγκαλιά μεγάλη να ανοίξω για τη γυναίκα,

τη φίλη την ακριβή

που η επιθυμία μου να τη γνωρίσω κάποια μέρα από κοντά 

εκτός από το λόγο της στο μπλογκ της,

έγινε όχι μόνο πραγματικότητα,αλλά και μεγάλη τιμή

να είναι πλέον παραγωγός μας στο 

SpIrto Web Radio...

Την καλοσορίζω και την ευχαριστώ από καρδιάς...!!!!

Crossroad risk..

Eνοιωσα κάτι στην ψυχή μου να κινείται απόψε.
Τούτη η θέαση του ευατού μου στον καθρέπτη,με όλα τα φώτα αναμμένα άγγιξε λεπτές χορδές.
Ειδα να καθεπτρίζεται μέσα του ένα περίεργο νεύμα ενός κόσμου ολότελα αλλόκοτου.
Ενα νεύμα που ηθελημένα νόθευε μια ύπαρξη ολόιδια με την δική μου.
-Δες τι σαρώνει το μυαλό σου,μου λέει μια φωνή.
Ανιχνεύω κάθε γωνιά του μυαλού μου,σε μία άκρη ανακαλύπτω μία  κοσμοθεωρία,δώρο ξεχασμένο των θεών,στιβαγμένο ανάμεσα σε αραχνιασμένα όνειρα,και σε ένα κουβάρι προσδοκιών,πιο δίπλα ένας μικρός μαυροπίνακας με άγνωστη γραφή πάνω του,ίσως αναμνήσεις μιας περασμένης ζωής.
Aυτή η κοσμοθεωρία μου έκανε εντύπωση,την ανέσυρα σαν παλιά ξεχασμένη ανάμνηση,ξεκομμένη από τα οικεία,άφθαρτη απ΄την φθορά του χρόνου,δεν διστάζει να ψηλώσει δίπλα στους ώμους της παλιάς,με χορτασμένη αυταρέσκεια προχωρεί καλπάζουσα σε σκέψεις για την επούλωση κάθε αδυναμίας΄
Στα λόγια των ποιητών μοιάζει θέλγητρο τούτη η μικρή ανάσα ελπίδας.
Στα λόγια όμως της λογικής αυτοκτονεί.
Σε δίστρατο με βγάζει το αποψινό βράδυ.
Ενα δίστρατο που κοντεύει στην φτάση του με παραπλανά να αποφασίσω,ζυγίζω αισθήσεις,ζυγίζω προθέσεις,ζυγίζω στιγμές.
Τούτη η στράτα τι μου χαρίζει αν την διαβώ? Κάτι σαστισμένα ίδια πρωινά μπρός μου,και κάτι άχρωμα δειλινά ξωπίσω μου.
Η άλλη στράτα? το άγνωστο έκεί που η ύπαρξή μας δεν θα πλέει σε γνωστά κανάλια.
Σε λίγο θα έγνεφα ρίσκο στην επόμενη δοκιμή του πνεύματός μου.
Στο κρίσιμο σημείο σαν φτάσεις μην δηλώσεις άγνοια.
Γίνε οφειλέτης της ψυxής που έπλασες.

                                                ΝΟΣΤΟΣ.

 

NECROPOLIS

To σκοτάδι μοιάζει με ερωτικό κάλεσμα με φθαρμένες πτυχές υφασμάτων που το ψαχουλεύουν αράχνες.
Σπήλαια βαθιές οι σκέψεις,σαν αόρατες ερωτικές νύχτες επιθυμιών.
Σκέψεις που μοιάζουν να ψάχνουν την ψυχή,αφήνοντας τα περασμένα στους τόπους που επιθυμούσαν.
Κάπου κάπου συνομιλώ μαζί τους.
-Θέλω να δω μακρινά και άγνωστα μυστηριώδη τοπία.
να περάσω από πύλες απόκοσμες,δίπλα υπάρχουν χιλιάδες παράλληλοι κόσμοι,ταξίδεψέ με εκεί.
Πες στα όνειρά μου τα μυστικά μας που θα πλάσουμε άγνωστες ομορφιές που θα γεμίζουν τις νύχτες με αρώματα αιώνιας άνοιξης.
Γράψε το όνομά μου με μυστικά σύμβολα στις πτυχές βράχων,να το διαβάζουν οι αγέννητοι και να το θυμούνται σαν βγουν στο έξω κόσμο.
Παράξενος κόσμος οι σκέψεις.Αλλόκοτος.
Θα ήθελα πολύ να μάθω αν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να μείνουν πέντε λεπτά στα βάθη της ψυχής τους χωρίς να χάσουν το μυαλό τους.
Θα μπορούσαν να καταλάβουν πολλές ιδιομορφίες,χωρίς να να αισθάνονται ότι είναι παράξενες,θα μπορούσαν να αισθανθούν φυσιολογικά και τα πιο ασυνήθιστα,θα μπορούσαν να δούν αύρες ψυχών,αόρατες αισθήσεις αρωματισμένες με τα αρώματα όλων των άγνωστων εποχών που έφυγαν μα και αυτών που θα έλθουν.
Θα μπορούσαν να δουν σώματα να κινούνται μα χωρίς ψυχή,γιατί όταν σκοτώνει κάποιος μία ψυχή δεν θεωρείται φόνος.


                             ΝΟΣΤΟΣ

Kαλή Ανάσταση,και καλό Πάσχα...!!!

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα σας  εύχομαι, να περάσετε όμορφα αυτές τις ημέρες,όπου και αν βρίσκεσθε,και να προσέχετε τους εαυτούς σας.
Καλή Ανάσταση σε  όποιο όνειρο,ελπίδα,προσδοκία μπορεί να κάνει τον κόσμο μας καλύτερο.

To λάθος...

Την είδα να στέκεται ατενίζοντας τον ουρανό με βλέμμα γεμάτο απορία,ν'αναρωτιέται αν είδε τον ήλιο και αν την είδε και αυτός.
Με δάκρυα στα μάτια προσπαθούσε να ξορκίσει τους δαίμονές της,να σκίζει την ψυχή της,να χώνει τα νύχια της βαθιά στον χρόνο,για να βρεί που έκανε λάθος.
Την είδα να στέκεται ατενίζοντας την έρημο με βλέμμα γεμάτο απορία,ν'αναρωτιέται αν είδε μία όαση μπροστά της και αν την είδε και αυτή.
Με το μυαλό της στριμωγμένο από την πίεση προσπαθώντας να βρεί που έκανε λάθος.
Κάποιες στιγμές αφηρημένη κοιτούσε προς την πλευρά της θάλασσαςήταν το μόνο που την έκανε να ξεχνά.
Κοιτούσε την θάλασσα προσδοκώντας να φανεί κάποιο σημάδι στον ορίζοντα,μία απάντηση ίσως.
Ρωτούσε τον ανέμο να της πει πως θα μάθει να χαμογελά.
Σαν βράδιαζε κι έβγαινε το φεγγάρι,άκουγε τ'αστέρια να της ψιθυρίζουν ξεχασμένα τραγούδια,μα και πάλι το μυαλό της έψαχνε στις πιο σκοτεινές γωνίες του να βρεί που έκανε το λάθος
Αν το έκανε..
Μερικές φορές προσπαθούσε να εξηγήσει περίεργα σημάδια.
Αλλες πάλι φορές με εκπληξη και τρόμο έβλεπε τα πάντα ν'αλλάζουν γύρω της.
Αρχιζε να καταλαβαίνει σιγά-σιγά ότι δεν υπάρχουν μαγικά ραβδάκια,νεράιδες και ξωτικά.
Ηταν σαν να είχε περάσει από ένα μυστικό πέρασμα που τυχαία δήθεν ανοίχτηκε μπροστά της,από μία διάσταση σε μία άλλη.
Αποτραβιόταν από το παραθύρι της,έκλεινε πίσω της τις βαριές άλικες βελούδινες κουρτίνες και βυθιζόταν στην ασφάλεια της σκοτεινής κάμαράς της.
Ξαφνικά ένα βράδυ ένοιωσε μία απόκοσμη δύναμη να την περιβάλλει,αληθινή? παιχνίδισμα του νου?
Ποιός να γνωρίζει τη κρύβει μία ψυχή που δονείται,ένας νούς που ψάχνει για ένα λάθος.
Αν το έκανε.
Είναι η ώρα που νοιώθει μέσα της το ψύχος όλου του κόσμου.
Ερωτήματα γεννά η σκέψη της, μας σκοτώνει ο Θάνατος?Μας σκοτώνει η ίδια η ζωή?
Μας σκοτώνουν τα αγέννητα όνειρά μας,οι φρούδες ελπίδες μας?
Μία λεπίδα μικρή γυαλιστερή,βυθίζει αργά στην σάρκα της και καταστρέφει κάθε δίοδο που θα έκανε το σώμα της να ζεί,κι έτσι αργά σε μία πορφυρή ζεστή λίμνη αποκοιμιέται..
Κι όμως εσύ μικρή μου δεν έκανες λάθος..
Εκτός και αν λάθος είναι το δίκαιο.
Εκτός και αν λάθος είναι τα όμορφα δειλινά,τ'αστέρια που λάμπουν.
Εκτος και αν λάθος είναι ν'ανατέλλει ο ήλιος.
Εκτός και αν λάθος είναι ν'αγαπιούνται οι άνθρωποι.
Αν λοιπόν ένα από αυτά ή και όλα αυτά μαζί είναι το λάθος σου,τότε το σύμπαν θα σε καταδικάσει να ζεις πάντα με αύτό και όπου και αν είσαι θα ζείς και θα υπάρχεις πάντα ευτυχισμένη.

                                                         ΝΟΣΤΟΣ

F.Pessoa..Για να δεις τα χωράφια και τον ποταμό

Για να δεις τα χωράφια και τον ποταμό
Δεν είναι αρκετό να ανοίξεις το παράθυρο.
Για να δεις τα δέντρα και τα λουλούδια
Δεν είναι αρκετό να μην είσαι τυφλός.
Είναι επίσης απαραίτητο να μην έχεις φιλοσοφία.
Με την φιλοσοφία δεν υπάρχουν λουλούδια, μόνο ιδέες.
Υπάρχει μόνο ο κάθε ένας από εμάς, σαν μια σπηλιά.
Υπάρχει μόνο ένα κλειστό παράθυρο, και ένας ολόκληρος κόσμος έξω,
Και ένα όνειρο για το τι θα μπορούσαμε να δούμε αν το παράθυρο ήταν ανοιχτό,
Το οποίο δεν είναι ποτέ αυτό που βλέπουμε όταν το παράθυρο είναι ανοιχτό.

10 Xρόνια ταξίδι..

Ενα Αρωμα Γυναίκας...

άρωμα καρδιάς 1ο χρόνια τώρα συντροφεύει την ζωή μου.

 Εξόριστος σε αυτήν την ζωή ,άρχισα να περπατώ,ψάχνοντας  ένα μέρος γαλήνιο,πέρασα μπόρες με χτυπούσαν οι ανέμοι στις άκρες των βουνών γνώρισα την σκύλα και την χάριβδη, ταξίδι Ομηρικό  η ζωή μου. Μία ημέρα όμως ενα κύμα με έβγαλε στις ακτές σου. Παραδεισένιος ο τόπος σου, νερό ήπια από την πηγή σου κι έμεινα εδώ.Στο πρόσωπό σου,στην ύπαρξή σου βρήκα την Ιθάκη μου.
10 χρόνια τώρα δίνουμε το προβάδισμα στην καρδιά,έχουμε σπάσει τους  κώδικες της φθοράς και συνεχίζουμε.
Σ'αγαπώ για το απόλυτο και το πάντα και με την σιγουριά πως θα γεράσουμε μαζί,και πως θα είσαι εσύ ως το τέλος το μονάκριβό μου άστρο.
Σ'ευχαριστώ για όλα όσα μου έχεις προσφέρει,μα πάνω απ'όλα σ'έυχαριστώ που έντυσες την ζωή μου με την χροιά της ψυχής σου.
Μαζί σου ξέχασα ν'αναπολώ, μαζί σου χαράζω πορείες στον χάρτη της ζωής και σε ταξιδεύω,παρέα με τα όνειρά μας.
Και είναι όμορφο και γλυκό το ταξίδι αυτό.
10 χρόνια μετά τι μπορώ να σου υποσχεθώ?την ίδια πάντα υπόσχεση.Οταν τρομάζεις,όταν φοβάσαι να σου λέω, είμαστε δύο μέσα σε όλα, σφιχτά μαζί.

                                                     ΝΟΣΤΟΣ.

Κόκκινο σαν αίμα..

Είναι αμέτρητες οι φορες που μίλησα με τους ήσκιους και δεν μπορώ να πλησιάσω άλλον άνθρωπο.Ας είναι.
Θυμάμαι κάποιες στιγμές ακόμη από τότε, το φως της Σελήνης,τα παιχνίδια των πουλιών στα κλαδιά των δένδρων,το ουράνιο τόξο να βγαίνει μετά την βροχή στον απέναντι λόφο.Θυμάμαι το άρωμα του ψωμιού που ξεφούρνιζε η μητέρα.Την μικρή λίμνη στην πρώτη στροφή του δρόμου,εκεί που στα ήρεμα νερά της λαμποκοπούσε ο ήλιος,εκεί που ξεδιψούσαν τα μικρά ζώα του δάσους.
Γύρω από την λίμνη τα δένδρα που υπήρχαν με το πυκνό φύλλωμα τους ερωτικές φωλιές γίνονταν για τα ερωτευμένα ζευγαράκια,εκεί θυμάμαι χάρισα και το πρώτο μου φιλί στον πρώτο μου παιδικό έρωτα.
Τα χρόνια πέρασαν, μαζί τους άλλαξε και η ζωή.
Εδώ στην πρωτεύουσα μία ανύπαρκτη μορφή έγινα για όλους.
Οταν με βλέπουν στον δρόμο μου πετάνε γρήγορα μία καλημέρα και φεύγουν βιαστικά προς άγνωστα σημεία.
Μία φορά έτρεξα να σταματήσω έναν αλλά καθώς η παλάμη μου πλησίαζε την πλάτη του χάθηκε.
Το κορμί μου πονούσε από τα σιχαμερά αγγίγματα,η ψυχή μου την λύτρωση αποζητούσε.
Οταν βρίσκω καιρό σκόρπιες σκέψεις αφήνω σε λευκές κόλλες χαρτί,να όπως αυτές..
"Ο κόσμος τούτος από άγνοια φτιάχθηκε,και από άγνοια θα καταστραφεί.
Μία φάλτσα νότα ο κόσμος,ήχος από ξεκούρδιστο πιάνο,λαθέψαμε στους στόχους μας.
Οι ζωές μας έγιναν φτηνό εμπόρευμα πάνω σε μία ζυγαριά που αυτός που μας πουλάει έμαθε να κλέβει στο ζύγι.
Σταμάτησα να κάνω όνειρα,μα να που και που με τις νότες της ψυχής μου παίζω, τις βάζω σε μία σειρά,άγνωστους ήχους δημιουργώ, συγχορδίες ατελείς φάλτσες σαν την ατέλεια αυτού του κόσμου.Δικαστές και δικαζόμενοι,θύτες και θύματα,νικητές και νικημένοι είμαστε συγχρόνως.
Πίνω πάντα την ζωή σε ένα άδειο ποτήρι.
Παρ'ολα αυτά μία επιμονή είχα να κάνω τον κόσμο καλύτερο,να τον ντύσω με τα πιο όμορφα χρόνια,να του μάθω να μιλά,να αισθάνεται,να νοιώθει.
Εγκλειστα έμειναν τα όνειρα και οι ευχές σε ένα παραμύθι που μάθαμε να το ακούμε από μικροί".

Είμαι καλά εδώ που είμαι,η ψυχή μου λεύτερη, ταξιδεύει,μεταμορφώνεται σε μία ψυχή-πεταλούδα με χίλια χρώματα,χρώματα που με βοηθούν να έχω φίλους τους άφαντους στρόβιλους του ανέμου.
Το αίμα μου έχει μεταμορφωθεί σ' ένα νέο κατακόκκινο τριαντάφυλλο φοβισμένο και αμίλητο που σε μία παρθένα γή έχει φυτρωσει.
Επιτρέπω να με αγγίζουν μόνον οι τρελοί και τα παιδιά οι πιο αθώοι,αυτοί μόνον νοιώθουν κι αισθάνονται.
Ενα κόκκινο τριαντάφυλλο φτάνει για να συμβολίζει την αγάπη αυτών που πραγματικά με αγάπησαν κι ας ήταν λίγοι.


                                    ΝΟΣΤΟΣ.

Eνα γράμμα που δεν έφθασε ποτέ...

Nύχτωσε,οι δρόμοι αρχίζουν να ερημώνουν,καιρός βροχερός βιαστικοί οι τελευταίοι διαβάτες με τις ομπρέλλες ανοιχτές σαν κομήτες σε τροχιές σύγκρουσης διαπερνούν διαγώνια,κάθετα και οριζόντια τους δρόμους.
Από το απέναντι cafe οι ήχοι της jazz που φθάνουν μέχρις εδώ διασκεδάζουν τους τελευταίους θαμώνες.
Ωρα να κλείσω κι εγώ το μικρό μου μαγαζάκι με τις αντίκες.
Ανοίγω για λίγο την πόρτα,τι ωραία που μυρίζει η Φθινοπωρινή βροχή,μία ανάσα παίρνω τόσο βαθειά σαν να είναι η τελευταία μου,μα θέλω να ρουφήξω όλη αυτήν την αρωματισμένη δροσιά που φέρνει η βροχή.
Πιο 'κει δύο φύλλα φθινοπωρινά πεσμένα από κάποιο δέντρο κυνηγιούνται σαν ερωτερυμένα ταξιδιάρικα πουλιά στα ρυάκια που σχηματίζει η βροχή στις άκρες των δρόμων.
Ας κλείσω λοιπόν..με βιαστικές μηχανικές κινήσεις τραβώ την πόρτα  πίσω μου,κλειδώνω,βάζω και την σιδερένια μπάρα και βαδίζω προς το πατάρι,εκεί είναι το μικρό μου βασίλειο.
Περπατώντας, μία κλεφτή ματιά ρίχνω σε όλα τα παλιά αντικείμενα του χώρου ξεχασμένα στο πέρασμα του χρόνου,μα το καθένα με την δική του ευχάριστη ή δυσάρεστη ιστορία, σαν να θέλω να τα καληνυχτήσω,να με καληνυχτήσουν και αυτά.
Η μικρή ξυλόσομπα έχει ζεστάνει το μικρό μου πατάρι και το φως των κεριών παιχνιδίζει ρίχνοντας τις σκιές πάνω στα διάφορα παλιά αντικείμενα,έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι κινούνται,ή ότι προσπαθούν να κινηθούν.
Εδώ και ημέρες ένα μικρό μεταλλικό στρατιωτάκι,όσο μία παλάμη, μου έχει κάνει εντύπωση.
Ποιός να γνωρίζει την ιστορία του?
Σε ποιά παιδικά χέρια παιχνίδι ήταν?ποιανού το γραφείο κοσμούσε?
Είναι τόσο ζωντανό,τα χαρακτηριστικά του προσώπου του διακρίνονται καθαρά ακόμη και στο αμυδρό φως,είναι γεμάτο από πόνο και απορία.
Τα ρούχα του σχηματισμένα με καθε λεπτομέρεια από τον δημιουργό του,δίνουν την εντύπωση της κίνησης,μάλιστα σε ορισμένα σημεία φαίνονται σκισμένα,μπαρουτοκαπνισμένα,από τις μάχες.
Η στάση του δεν είναι η στάση ενός στρατιώτη με το όπλο παρατεταμένο,με ύφος υπερήφανο,άγριο..έτοιμο για μάχη.
Είναι καθισμένος σ'έναν βράχο με ύφος κουρασμένο γεμάτο πόνο,απορία,θλίψη και απόγνωση..
Το όπλο του,πιο ΄κει παραπεταμένο ένα κουφάρι από ξύλο και σίδερο άχρηστο πια για εκείνον συμπληρώνει απλά το τοπίο.
Το πιάνω στα χέρια μου,το αγγίζω τρυφερά,το γυρνώ απ'όλες τις πλευρές να δώ την κάθε του λεπτομέρεια..
Κοιτώ την βάση του και βλέπω κάτι γραμμένο.
Τα γράμματα που έχουν χαρακωθεί στο μέταλλο δεν φαίνονται καθαρά το πέρασμα του χρόνου τα έχει ξεθωριάσει,το φέρνω κοντά στο φως του κεριού για να το δώ πιο καθαρά.
"Fredericksburg-Virginia-December 13 1862"Aυτό ήταν γραμμένο στην μία σειρά,και στην επόμενη σειρά ήταν γραμμένο ένα όνομα."Crish Collins"και κάτι ακόμη "South's rebel"
To ακουμπώ με προσοχή στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι μου.
Ξαφνικά μία σταγόνα αίμα κυλά στο χέρι μου,ψάχνω να βρώ από από που αιμορραγώ..
-Μην ψάχνεις άδικα (ακούγεται μία φωνή στο μισοσκόταδο)..δικό μου είναι το αίμα
Γυρίζω έκπληκτος και η φωνή έρχεται από την μικρή ρέπλικα του στρατιώτη.
-Δικό σου του αποκρίνομαι,μα πως..πως γίνεται?? Εσύ είσαι ένα άψυχο σιδερένιο στρατιωτάκι.
-Αψυχο?κι όμως η ψυχή μου εκεί μέσα είναι κλεισμένη..Χρόνια τώρα..!!
-Τι παιχνίδι μυαλού είναι πάλι τούτο,δεν υπάρχεις δεν είναι δυνατόν να υπάρχεις,του απαντώ..
-Υπάρχω χρόνια τώρα μου απαντά,και συνεχίζει..Χρόνια τώρα σιωπής στο πέρασμα του χρόνου έχω δεί κι έχω ακούσει πολλά,να μιλήσω ήθελα. Να σφίξω κάθε του λόγου αρχή και να την κάνω θέμα,να βουτήξω στον ωκεανό της κάθε λέξης και φράσεις να ξεστομίσω,μα ποτέ δεν έβρισκα την κατάλληλη ευκαιρία.
-Και ήλθε τώρα λοιπόν σε μένα να μιλήσεις η ώρα?
-Ναι σε σένα τώρα.!!
Εμαθα πολλά από τους ανθρώπους, έζησα πολλά κοντά τους.
Τους είδα να γεννιούνται,να μεγαλώνουν,να πεθαίνουν,μα ποτέ αληθινά δεν τους κατάλαβα.
Με το ψέμα ξυπνούν,με το ψέμα κοιμούνται.Κι εγώ για ένα ψέμα πολέμησα και για ένα ψέμα σκοτώθηκα.Στήνουν οι άνθρωποι πολέμους για χιλιάδες ψέμματα,μα χωρίς καμμιάν αλήθεια.
Τους χαρίζουν μία ζωή και αυτοί την χαραμίζουν σε χιλιάδες ανούσια πράγματα..
Αχ..!! να είχα μία ευκαιρία για να ζήσω ακόμη..
-Τι θα έκανες τον ρωτώ,τι θα προλάβαινες να κάνεις μέσα σε αυτήν την κόλαση?
-Πολλά θα προλάβαινα να κάνω,μα άκου τι θα σου πω, κρίνε και μετά πράττεις όπως εσύ θέλεις.
-Μην ξεχάσεις ποτέ πως...
Οσο αποδέχεσαι την κάθε αλήθεια σαν μοναδική,σαν πάντα αυτοαναιρούμενη που η μία διαδέχεται την άλλη..
Οσο νοιώθεις ότι δίνεις και παίρνεις γνώση..
Οσο κοιτάς τον άλλον στα μάτια και νοιώθεις ότι κάτι αλλάζει μέσα σου..
Οσο μπορείς να εκφράζεσαι ελεύθερα,να νοιώθεις κάθε σου λέξη υπάρχει λόγος και νόημα για να την πεις..
Οσο θα αγαπάς και θ'αγαπιέσαι και θα το νοιώθουν οι διπλανοί σου..
Οσο θα επιβεβαιώνεις την ύπαρξή σου μέσα από το δώσιμο προς τους άλλους
Οσο την ζεστασιά της αγκαλιάς σου θα την αισθάνεται και θα την αποζητά κάποιος άλλος
Οσο οι άλλοι θα επιζητούν την συντροφιά σου..
Οσο η εκφραστική ψυχή σου θα μαρτυρά τα όσα έζησες..
Οσο η καρδιά σου θα αποπνέει γαλήνια δύναμη,κουράγιο και πίστη σε αυτό που κάνεις..
Οσο ονειρεύεσαι δημιουργώντας στόχους..
Οσο δεν τα παρατάς και μάχεσαι για τα πιστεύω σου..
Οσο κάνεις τις αλήθειες των άλλων και δικές σου αλήθειες..
Οσο καταλαβαίνεις τον πόνο των άλλων..
Οσο μπορείς και δακρύζεις ακόμη γι'αυτά που σε πόνεσαν,γι'αυτά που έχασες..
Οσο έχεις μνήμη..
Τόσο θα έχεις δικαιολογία ύπαρξης και θα παραμένεις επί της ουσίας άξιος να λέγεσαι άνθρωπος..Αυτή είναι η ζωή κι έτσι πρέπει να την ζείς έχοντας τις αξίες της φυλαγμένες σαν φυλαχτό στο μέρος της καρδιάς.
Θέλω να σου πω και κάτι ακόμη στο κάτω μέρος της βάσης που στέκομαι υπάρχει μία κρύπτη,μέσα της θα βρείς ένα γράμμα..θα ανακαλύψεις πως ανοίγει παρατηρώντας καλά το πεσμένο μου όπλο.
Ενα γράμμα που ποτέ δεν έφθασε στον προορισμό του,γιατί πολύ απλά δεν πρόλαβα να το στείλω..Διαβασέ το μου για τελευταία φορά,έτσι σαν αποχαιρετισμό σαν αντίο..
-Σαν αντίο? του απαντώ.
-Σαν αντίο στην κάθε στιγμή που φεύγει στον χρόνο και την διαδέχεται η επόμενη..
ενας ατελείώτος αποχαιρετισμός είναι η ζωή μας σε ότι ο χρόνος αγγίζει.

Ο θόρυβος του δρόμου με ξυπνά απότομα,πάντα τις πρωινές ώρες υπάρχει πολύς θόρυβος,κόσμος που πηγαινοέρχεται βιαστικά..θορυβώδης πόλη η Asheville.
Παρακοιμήθηκα απόψε και είδα κι ένα περίεργο όνειρο..ήταν λέει αυτός ο θλιμμένος στρατιώτης που μου μιλούσε..κι ένα γράμμα που υπάρχει..
Γεμάτος αγωνία πιάνω τον μολυβένιο στρατιώτη στα χέρια μου,τον γυρνώ ανάποδα ανακαλύπτω μια κρύπτη την ανοίγω μετακινώντας το πεσμένο όπλο λίγο αριστερά,μέσα της σε ένα μικρό κομμάτι από μία σημαία των Νοτίων ύπάρχει ένα γράμμα,με ευλάβεια το ξεδιπλώνω και διαβάζω..
"Αγαπημένη μου Μαρί,και αγαπημένά μου παιδιά Τζές και Σάμμυ...
                                                            ΝΟΣΤΟΣ.

Αρωμα Γυναίκας..

 

Φτιαγμένο από εμένα και αφιερωμένο στο δικό μου " άρωμα Γυναίκας "
άρωμα Ψυχής...

 Ηταν νύχτα το φεγγάρι ολόγιομο στον ουρανό,το φως του παιχνίδιζε στο πυκνό δάσος
δημιουργόντας κάτι παράξενες σκιές ανάμεσα στα δέντρα.
Ξεκομμένος εδώ και καιρό από την αγέλη μου και χωρίς ταίρι,η μοναξιά με έκανε πιο πολυ ευάλωτο,καθόμουν για ώρες τις νύχτες στις άκρες των βουνών αφήνοντας απεγνωσμένα ουρλιαχτά..αρχέγονα,όπως αρχέγονα είναι τα ενστικτα της αγάπης και του έρωτα,κανένα πλάσμα δεν γεννήθηκε πάνω στην γη για να ζεί μόνο του.
Θυμάμαι έτρεχα στα βουνά,πλατσούριζα στις ακροποταμιές και στις λίμνες,γέμιζαν τα πνευμόνια μου από την καθαρότητα του αέρα,οι μυρωδιές του δάσους με έκαναν να αγαπώ το κάθε τι,ακόμη και τις πέτρες,μα εγώ αναζητούσα κάτι άλλο,κάτι αρχέγονο που θα συμβάδιζε με την φύση μου..
Χαιρόμουν την ελεύθερη καρδιά μου,μα δεν φτάνει μία ελεύθερη καρδιά για να ζείς χρειάζεται να είναι και γεμάτη,γεμάτη από αγάπη
Οταν γυρνούσα στο λημέρι μου,ύπνος δεν μ'έπιανε,το βλέμμα μου τριγυρνούσε στις πιο ψηλές κορφές,ψάχνοντας αυτό που μου έλειπε.
Ευαισθητοποιούσα στο έπακρο την ακοή μου,να πιάσω και τον πιό αμυδρό θόρυβο ελπίδας.
Ρουθούνιζα ακατάπαυστα προς κάθε διεύθυνση που φυσούσε ο αέρας..
Ενα ουρλιαχτό άφησα εκείνη την νύχτα με ολόγιομο φεγγάρι,άνοιξη ήταν..
σκυφτός περπατούσα, η ανεκπλήρωτη προσμονή άρχιζε να με καταβάλλει.
Κι όμως το ένστικτό μου εκείνο το βράδυ,αγρίμι μέσα σε αγρίμι ήταν, χορό τρελό είχε στήσει και με πρόσταζε να το ακολουθήσω.
Μονοπάτι άλλαξα και με περπατησιά γοργή ακολουθούσα τις επιταγές του.
Ξάφνου ο αέρας αλλάζει και μία όμορφη οσμή πλανάται στην ατμόσφαιρα..Οι αισθήσεις μου συναγερμό σημαίνουν,η ελεύθερη μα κενή ακόμη καρδιά ταλαντώνεται,η ψυχή ελαφραίνει να πετάξει θέλει.
Η όμορφη οσμή,ένα γλυκό άρωμα έχει γίνει, ένα άρωμα γυναίκας μοναδικό που σκίζει σαν φτερό αετού τον αέρα..
Γυρίζω το βλέμμα μου ψάχνω να την βρώ..
Το φως του φεγγαριού παιχνιδίζει,οι σκιές με παραπλανούν μα το ένστικτο και η καρδιά όχι..
Την βλέπω τώρα σαγηνευτική στην πιο ψηλή κορφή του βουνού..εκεί ψηλά που η καρδιά θέλει να φτάσει.
Τα πέλματά μου φωτιές βγάζουν στο αφράτο χώμα,φθάνω κοντά της,τα βλέμματα μας συναντιούνται,διαπεραστικό το δικό μου ταξιδεύει μέσα της.
Μεθυστικό το άρωμα της ψυχής της,απαλοσύνη γεμάτη η καρδιά της.
Μα και η δική μου καρδιά γεμίζει,από την δική της δεν αισθάνεται άδεια τώρα.Γεύομαι το φιλί της.
Κουρνιάζει στο πλευρό μου κι έτσι μας βρίσκει η ανατολή..
Γυρίζω πρός το μέρος της και στα μάτια της αχνοφαίνονται όσα δειλά δειλά θέλει να μου δείξει..Τώρα πια ξέρω πως θα βλέπω πάντα την ανατολή στα μάτια της..τώρα νοιώθω πως γυρίζω στην αρχέγονη ψυχή μου με μια καρδιά γεμάτη αγάπη και έρωτα..πλασμένοι ο ένας για τον άλλον..σαν από αιώνες προορισμένοι να βρεθούμε.
Δέκα χρόνια τώρα γεύομαι το δικό της φιλί με την ίδια ένταση και πάθος όπως την πρώτη στιγμή.
Δέκα χρόνια τώρα την αγαπώ και μ'αγαπά χωρίς η φθορά του χρόνου να μας έχει αγγίξει.
Την ευχαριστώ πολύ για όλα..και ειδικά για εκείνο το βράδυ που άκουσε το ουρλιαχτό μου.
Κι εύχομαι έτσι λύκος πάντα να παραμένω να οσμίζομαι στον άνεμο το ίδιο άρωμα γυναίκας να με καλεί,και να ζω αφιερώμένος στο δικό μου ολόγιομο φεγγάρι της καρδιάς.

Πάντα πίστευα και πιστεύω πως η Αγάπη και ο Ερωτας,είναι ίσως τα μόνα συναισθήματα που δίνουν νόημα και αξία στην ζωή μας,και πως πρέπει να τα τιμούμε και να τα γιορτάζουμε καθημερινά,και όχι μία ιδαίτερη ημέρα τον χρόνο.
Ετσι σφυρηλατούνται οι καρδιές και από δύο γίνονται μία..στιγμή τη στιγμή,χρόνο με τον χρόνο.

                                                ΝΟΣΤΟΣ..

Παλεύω..

Nυστάζω μα όμως δεν κοιμάμαι,
Περισσεύει η σιωπή του σήμερα..
Βόλτες στον πηγαιμό του χθές κάνει ο νους..μοιραία συγκρίσεις κάνει.
Με μαύρους κύκλους τα μάτια μου ντυμένα,την αυγή αγγίζουν..ξημέρωσε..
Το βλέμμα μου σκοτεινό,το προκαθορισμένο και άγριο αύριο ψάχνει.
Οι αισθήσεις,νεκρές,παγωμένες..
χέρια που δεν έχουν τι ν'αγγίξουν,τι να ψηλαφίσουν..
Ψυχή που ακουμπα πάνω σε κάτι ξεθωριασμένα "θέλω"και σε κάτι περίεργες προσμονές,αφήνοντας πίσω της μία αγκαλιά από λύπες.
Με χρώματα θέλει να ντυθεί,με μουσικές γνώριμες και αγαπημένες να γεμίσει και πάλι..
Τι να σου κάνει και αυτή,παλεύει με βαρύ φορτίο..τα όνειρα να κρατήσει ζωντανά,στις ελπίδες φτερά να δώσει.
Ετσι είναι οι άνθρωποι πλασμένοι για να παλεύουν,την ζωή ν'ανατρέπουν να γκρεμίζουν να χτίζουν,δοσμένοι σε χαρές και λύπες.
Νυστάζω μα όμως δεν κοιμάμαι
Περισσεύει η σιωπή του σήμερα.
Τα όνειρα μας ξεφτίζουν..
Οι ζωές μας σε τέλμα καρφωμένες, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.
Τα χαμόγελα χαμένα..
Τα δειλινά χάνουν την ομορφιά τους

Μα εγώ να χορεύω θέλω..
Τον ήλιο και την θάλασσα μαζί σ'ένα ποτήρι θέλω να πίνω.
Να σηκώνω το βλέμμα μου και να βλέπω το γαλάζιο τ'ουρανού..
Για μία Ελλάδα,με μία Ελλάδα γιομάτη φως,αρωματα από γιασεμιά,ελπίδα και ομορφιά..να όπως παλιά..!!
Δικά μας τα όνειρα,δικές μας και ελπίδες..
Αφήστε μας να ζήσουμε όπως εμείς θέλουμε και αγαπάμε.
Εσεις δεν χωράτε,μήτε αξίζετε αυτή τη ζωή,εσείς αξίζει να ζείτε μόνο στους εφιάλτες και στα δεδομένα των τάφων..
                                           ΝΟΣΤΟΣ.

Tα τέσσερα μπουκάλια..

Τραγούδι θλιμμένο με τον αέρα ταξιδεύει..
θολό τοπίο,ερημικό,χάθηκαν οι άνθρωποι..?
Eνα ατελείωτο αντίο από φωνές, σαν σμήνος πουλιών που πετά χάνονται στον ορίζοντα.
Ετσι δεν είναι η ζωή άλλωστε..?? ένα ατέλειωτο αντίο σε ότι συναντάμε στις στιγμές που ο χρόνος μας αφήνει ν'αγγίξουμε.
Ακουμπισμένος στον ψηλό βράχο που υψώνεται στο τέλος του δάσους,εκεί που η πόλη αρχίζει,από εδώ συνήθιζα να παρακολουθώ τους ανθρώπους,να μαθαίνω τις συνήθειές τους,με τον καιρό άρχιζα να νοιώθω τις χαρές και τις λύπες τους, τις έκανα δικές μου.
Εδώ και ημέρες μου λείπει ο ήχος από τις φωνές των παιδιών που ανέμελα έπαιζαν στις αυλές τους.
Εδώ και ημέρες η πόλη είναι σκοτεινή χωρίς εκείνα τα πολύχρωμα φώτα που έδιναν ζωή στην νύχτα,όταν δεν υπήρχε φεγγάρι.
Α..!! και τώρα που είπα φεγγάρι,θυμήθηκα αυτό που έλεγαν πριν από καιρό κάποιοι επίσημοι,θα άφηναν λέει μία ειδική κάψουλα σε κάποιο μέρος του φεγγαριού που θα περιείχε μέσα της την ιστορία του ανθρώπινου γένους,την εξέλιξη του,πληροφορίες για τον μεγάλο κίνδυνο που ερχόταν, για την μεγάλη καταστροφή.
Θα το άφηναν εκεί για να το βρούν κάποιοι άλλοι,οι επόμενοι ίσως.
Μα πόσο λάθος έκαναν..
Τέσσερα μπουκαλάκια έπρεπε να αφήσουν μόνον στο φεγγάρι.
Το πρώτο μπουκαλάκι θα έιχε αίμα.
Το δεύτερο πόνο και δάκρυα..
Το τρίτο την χαρά
Και το τέταρτο το πιο σπουδαίο,μία πνόη που θα σήμαινε ελπίδα.
Αυτή δεν είναι η ιστορία του ανθρώπου??
Αίμα,δάκρυα,πόνος,λίγες χαρές, και πνόες ελπίδας??

                                           ΝΟΣΤΟΣ

O "Σαλεμένος"

Mέσα στην μικρή αυτοσχέδια βαλίτσα του,όλα τα υπάρχοντα του..
μία κουβέρτα διπλωμένη πρόχειρα,ενα μαξιλάρι παλιοκαιρισμένο.
ένα παντελόνι σκισμένο,κι ένα ζευγάρι τρύπια παπούτσια..

Μέσα στην παγωμένη του ψυχή μαζεύει τα άμοιρα όνειρα του..
μαζεύει κάθε λάθος δικό του και δικό μας,εχθρών και φίλων..
κάθε ανθρώπινη μικρότητα..
κάθε ματαιότητα..
Υψώνει γύρω του ψηλούς και χοντρούς τοίχους..
ικανούς να προστατέψουν την αξιοπρέπειά του..
και είναι τόσο ψηλοί οι τοίχοι αυτοί που δεν καταλαβαίνει..
ότι μέρα με την ημέρα,στιγμή με την στιγμή μονάχος πεθαίνει μέσα τους.

Που και που ψελίζει μερικές ακατανόητες λέξεις δίχως νόημα..
Αν κάποιος τον πλησιάσει να του προσφέρει κάτι δεν το δέχεται..
-Είναι ο τρελός της πόλης..ο σαλεμένος..απαντούν αυτοί που ξέρουν..
-Ναι είμαι ο τρελός..απαντά κι εκείνος,αποδεχόμενος από άγνοια ίσως την μοίρα του..ή παίζοντας με τις διαθέσεις των περαστικών αυτοσαρκαζόμενος.

Σε έναν άγνωστο κόσμο το μυαλό του ταξιδεύει,βλέπει αλήθειες που εμείς αγνοούμε
και η ψυχή του αγνή και αθώα σαν μικρού παιδιού,ψάχνει την άφεση μιας αμαρτίας που ουτε καν θυμάται πια.
Οταν κάποιες στιγμές βγαίνει νωχελικά από τους τοίχους που έχει υψώσει,σου μιλάει ήρεμα και σου αποκαλύπτεται,κι εσύ αναγνωρίζεις έναν άνθρωπο με παιδεία και μόρφωση,με βάθος ψυχής..
Οταν όμως το μυαλό του βυθίζεται στην άβυσσο χαμένο..
λέξεις βαριές ξεστομίζει και αλήθειες που καίνε και πονάνε..
Η δική του η "τρελα"είναι η μόνη διέξοδος που έχει
και οι λέξεις του τα δικά του μαχαίρια..
                                                      NOΣΤΟΣ

Aγγελοι- Ελπιδα του κόσμου..

Σε ώρες απρόσμενες, ημέρα και νύχτα
Ανοίγουν οι πύλες τ'ουρανού και άγγελοι κατεβαίνουν...
πενήντα έρχονται εκατό φεύγουν
εβδομήντα έρχονται εκατόν σαράντα ανεβαίνουν πιασμένοι χέρι χέρι
δύσκολο να ξεχωρίσεις τους συνοδούς από τους νεοφερμένους

Τα φτερά τους λαμποκοπούν και είναι όλοι τους χαρούμενοι
με μία ίδια ευτυχία στην καρδιά,με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χειλάκια τους
με ένα βλέμμα,άκακο μα παραπονεμένο μας κοιτούν για τελευταία φορά,χωρίς αυτό να χαλά την εναρμονισμένη ευτυχία τους,ανεβαίνουν αφήνοντας ένα γιατί να αιωρείται στην ατμόσφαιρα..

Και είναι όλα αυτά τ'αγγελάκια ίδια..
Ο μικρός Ερμής,η μικρή Κατερίνα αδελφάκια που έγιναν άγγελοι όταν κάποιος παραβίασε το κόκκινο
Η μικρή Φατίμα 5 χρονών που σκοτώθηκε από πυρά Ισραηλινών στα κατεχόμενα..
Ο μικρός Αμπού 3χρονών που πέθανε απο την πείνα στην Αφρική...
Η μικρή Εύα 9 χρονών που κάποιος κάφρος παιδεραστής αφού την κακοποίησε την σκότωσε στην Γερμανία..
Ο μικρός Ζλάταν 6 χρονών "παράπλευρη απώλεια" από τους Βομβαρδισμούς των Αμερικάνων στο Βελιγράδι..
Ο μικρός Τζαμάλ 4 χρονών πρόσφυγας από το Αφγανιστάν που πέθανε από το κρύο στα βουνά της Τουρκίας προσπαθώντας οι δικοί του να του εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον..
Ενα μωράκι 3 ημερών που πέθανε από το κρύο και την πείνα πεταμένο στα σκουπίδια..

Ολα τους ίδια...
με ψυχές άδολες,απονήρευτες
με χεράκια άμαθα..
με καρδούλες αθώες..
Ολα έχουν γίνει μία συνροφιά και τα τραγούδια τους ακούγονται στο σύμπαν..
Ολα τους άφησαν πίσω
Τον πόνο..
Το αίμα..
Την πείνα..
Το κρύο..
Την δική μας αδιαφορία...
Οι παιδικές ψυχές ούτε ακρωτηριάζονται,ούτε μολύνονται..
Δεν θυμούνται οι ψυχές..
ξεχνούν λέξεις..
ξεχνούν υποσχέσεις..
ξεχνούν τα ειπωμένα ψέματα..
ξεχνούν την αθλιότητα..
την δική μας αθλιότητα των ζωντανών νεκρών..
Και όλοι αυτοί που "καθορίζουν τις τύχες των παιδιών ,το μέλλον τους και μαζί και το δικό μας..
Ολοι αυτοί λοιπόν, δεν είναι σε ένα νησί του πουθενά...
δεν είναι ναυαγοί που ζούν μόνο για το σήμερα και το αύριο..
δεν είναι γλάροι που αγναντεύουν την στεριά..
ούτε που έχουν κάτι από την ανθρώπινη ψυχή μέσα τους..
Είναι απλά....NAYAΓΙΑ..!!!!!


Το βιντεοκλιπάκι το είχα φτιάξει και το είχα αφιερώσει στο χαμόγελο του παιδιού πρίν καιρό..το ανεβάζω και πάλι σε αυτή μου την ανάρτηση στην μνήμη όλων των παιδιών του κόσμου που έχουν χαθεί άδικα, ανεξαρτήτως χρώματος,θρησκείας και καταγωγής..

                                                    ΝΟΣΤΟΣ

Δημήτρης Λιαντίνης...Αποσπάσματα απο το κύκνειο ασμα του Γκέμμα.

Όλα για το θηλυκό

Ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά. Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου. Πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό. Και το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα να πεθάνεις το θηλυκό, και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου. Πάντα σου μελαγχολικός και ακατάδεχτος…
Στη σωστή ερωτική ομιλία το θηλυκό δίνει το ύφος της σάρκας και το αρσενικό τη σύνεση της δύναμης. Μιλώ για τα καράτια κοντά στα εικοσιτέσσερα. Για στήσιμο πολύ μεταξωτό. Και το μετάξι μόνο ζωικό παρακαλώ. Κουκουλάρικο. Και η κλωστή μπιρσιμένια.
Το πρώτο λοιπόν είναι πως όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη την έχει ο άντρας. Πάντα όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας. Να το γράψετε να μείνει στον αστικό κώδικα.


Έρωτας και θάνατος

Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του.
Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.
Έτσι , από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής.
Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.
Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο.
Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου.
Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί κα ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.

                                                                                           Δημήτρης  Λιαντίνης..

Γιορτάζω..για περάστε για κερασματάκι...

Καλημέρες..ζεστές και γλυκές...!!!!
Γιορτάζω σήμερα και είπα να ξεκινήσω τα κεράσματα από το πρωί...
Καφεδάκι για όσους ξύπνησαν  τώρα...και γλυκάκια...η πόρτα μας είναι ανοικτή και σας περιμένουμε...
Για να μην νομίζετε όμως οτι θα την βγάλω ετσι φθηνά με καφεδάκια και γλυκάκια,κι επειδή δεν θέλω να μου φύγετε παραπονεμένοι..
το κέρασμα θα έχει και συνέχεια με μεζεδάκια και οινοποσία ,κι ένα φαγητό-δημιουργία, που ετοιμάζει το γλυκό μου σπιρτοκουτάκι για όλους εσάς..
Φιλιά σε όλους σας..να είστε πάντα καλά..!!!

Αγνωστης γής..σκέψεις...

Eίμαι ένα πεισματάρικο,αλλόκοτο,περίεργο και γκρινιάρικο ποίημα..
Καταγράφω ματιές του νου,σκέψεις περίεργες μοναχικές,σπάνια μοιράζω χαμόγελα.
Ακόμη και ο δημιουργός μου απορεί μερικές στιγμές πως στην ευχή με έφτιαξε..
Η αλήθεια είναι πως προβληματίστηκα πολύ πριν καν γεννηθώ.
Οι εμπειρίες μου άρχισαν μέσα από τις αισθήσεις του,τα μάτια του,τις έγνοιες του,το πάθος του..
Μόνον εγώ ξέρω τις σκέψεις του,τις τάσεις του,τα αισθήματά του,τις λύπες και τις χαρές του.
Τον βλέπω χωρίς να το ξέρει,όταν ο δείκτης του χεριού του αγκαλιάζει την πένα του,πάντα με πένα γράφει,όταν αποτυπώνει τις σκέψεις του πάνω σε κόλλες από χαρτια στοιβαγμένες άναρχα πάνω στο γραφείο του.
Παρέα του ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, η αγαπημένη του πίπα..και οι λατρεμένες του μουσικές,πότε δυνατές λυσσασμένες,πότε ήρεμες,γαλήνιες,ερωτικές..
Μόνον εγώ ξέρω τις σκέψεις του,τις τάσεις του,τα αισθήματά του,τις λύπες του και τις χαρές του,ακόμη και όταν αυτός δεν γνωρίζει τίποτα απ' όλα αυτά..
-Μικρή μου άγνωστη γη λίγες σκέψεις θα σπείρουμε απόψε,ίσως δεν φτάσουν να γίνουν στάχυα,αδίστακτος ο ρεαλισμός μου εξαφάνισε την σκέψη μου,χωρίς έμπνευση καλή μου terra incognita πως θα κεφαλοποιήσω τα δικά σου όνειρα..
Μα τα όνειρα δεν σταματούν ποτέ,τουλάχιστον όσο υπάρχουμε..αύριο ξημερώνει μία νέα ημέρα και νέα όνειρα θα έλθουν να φωλιάσουν στις καρδιές μας..
                               ΝΟΣΤΟΣ
                                           

                                                                                                        

Kαλή χρονιά ...

                                        
                                          ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ...!!!!!
                             ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ...!!!!
Χρόνια πολλά..!!! και Καλή χρονιά σας εύχομαι μέσα απ' την καρδιά μου.
Δύσκολοι καιροί για όλους μας ,εύχομαι αγάπη,πολλά χαμόγελα,ζεστές αγκαλιές ,υπομονή και κουράγιο για τα δύσκολα που θα έλθουν,μα πάνω απ'όλα  ΥΓΕΙΑ..το σημαντικότερο όλων..  

Aρωμα Γυναικας..

Και αφού μιλάμε για γυναίκες,ας πάμε στο Ζάπειο να γνωρίσουμε τον κόσμο τους...
" ΑΡΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ "
θα πλημμυρίσει τον αέρα,διαβάστε περισσότερα
εδώ
και δώστε ραντεβού εκεί...